มุยเน่ ทะเลทรายในฝัน

IMG_9255

สำหรับฉัน การเดินทางเหมือนกับได้เปิดสายตาออกไปสู่โลกกว้าง ได้สัมผัสประสบการณ์ที่แปลกและแตกต่างไปจากเดิม ได้พบผู้คนหน้าใหม่ๆในสถานที่ใหม่ๆ ได้สัมผัสวีถีชีวิตความเป็นอยู่ที่ไม่เหมือนที่เคยได้พบอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ฉันจึงบอกกับตัวเองเสมอว่ามันถึงเวลาที่สมควรจะออกไปต่างถิ่น ต่างแดน หรือออกไปยังประเทศเพื่อนบ้านได้แล้ว ด้วยวิถีแบบบ้านบ้าน นั่นคือ การเดินทางด้วยรถโดยสารประจำทาง หรือรถที่ชาวบ้านเขาใช้กัน

และนั่นคือสิ่งที่ฉันสามารถทำได้ แม้รู้ว่าตัวเองสามารถเดินทางได้สบายๆง่ายๆ ด้วยเครื่องบิน แต่ส่วนลึกของหัวใจบอกให้ไปด้วยสองเท้า สองล้อ และสี่ล้อที่เหยียบบนผืนดิน ดีกว่าการล่องลอยอยู่กลางอากาศ เปล่าเลย ฉันไม่ได้กลัวการตกเครื่องบิน แต่ฉันอยากสัมผัสวิธีชีวิตผู้คนแบบบ้านบ้าน เดิมเดิม และทำตัวติดดินตามนิสัยของตัวเองมากกว่า การเดินทางด้วยรถทัวร์ รถตู้ หรือแม้แต่รถเครื่อง รถจักรยาน ก็เลยเริ่มต้นขึ้นกับประเทศเพื่อนบ้าน อย่างเวียดนามนี้เองค่ะ

Advertisements

ทะเลในฝันของฉัน

 

IMG_1502

ความฝันในการเดินทางท่องเที่ยวของฉัน มันเริ่มต้นมาตั้งแต่สมัยเรียนชั้นประถม 6 เด็กตัวน้อยๆอย่างฉันได้มีโอกาสเห็นทะเลครั้งแรกเมื่อตอนอายุ 12 ปี เนื่องจากโรงเรียนได้จัดให้มีการเข้าค่ายทัศนศึกษานอกสถานที่ เป็นการเดินทางไปเปิดหูเปิดตาเป็นครั้งแรก จำความรู้ตื่นเต้นที่ได้เห็นทะล มันช่างกว้างใหญ่ไพศาล น้ำทะเลเป็นสีฟ้า ทรายเนื้อละเอียด ลมพัดแรง การได้ยินเสียงน้ำทะเล เสียงคลื่นซัดฟัง มันให้ความรู้สึกที่ดีงามมากที่สุด ได้ค้างริมทะเล 1 คืน โดยเด็กนักเรียนทุกคนจะพักในวัดเนรัญชราราม อ.ชะอำ จ.เพชรบุรี

ฉันจำได้ว่าตกกลางคืน มีการละเล่นรอบกองไฟ โดยมีฉากของทะเลในยามค่ำอยู่ไกลๆ ฉันจะต้องรำไทย แต่ครูที่ฝึกรำให้ฉันพากันส่ายหน้า เหนื่อยใจที่จะหัดให้ฉันฟ้อนรำอย่างอ่อนช้อย เพราะนิ้วของฉันแข็งโป๊ก ตัวแข็งทื่อ เหมือนหุ่นยนต์เสียมากกว่า จึงถูกจัดให้รำอยู่หลังสุด ซึ่งฉันก็ไม่เดือดเนื้อร้อนใจ เพราะรู้ตัวเองดีว่ารำไม่ได้เรื่อง และไม่มีใจรักงานแสดงเอาเสียเลย

บ้านลี้ลับของฉัน

 

DSCN0622

ช่วงวัยเด็กเป็นช่วงวัยที่ฉันมีภาพความทรงจำหลายเหตุการณ์ที่ฉันจดจำได้ไม่ลืมเลือน ทุกคนในบ้านจะมองว่าฉันเป็นเด็กเงียบ จับวางตรงไหนก็จมปุ๊กอยู่ตรงนั้น เลี้ยงก็ง่าย ไม่มีปัญหาซุกซนอะไรมาก พ่อแม่หรือผู้ใหญ่ในบ้านไม่ต้องใส่ใจดูแลอะไรนัก บรรยายมาอย่างนี้รู้สึกเหมือนถูกทอดทิ้งใช่ไหม ก็ไม่นะ อาจมีบ้าง ตรงที่ฉันไม่สามารถพูดจาสื่อสารอะไรให้คนรอบข้างเข้าใจว่าบางครั้งฉันก็อยากให้คนสนใจ โดยเฉพาะแม่ จึงได้แต่ร้องไห้แบบไม่มีน้ำตา ร้องไห้แบบแห้งๆ คือ ไม่ได้ถูกมดกัด แมลงต่อย หรือเจ็บป่วยเป็นอะไรหรอก เป็นเพราะอยากเรียกร้องให้แม่หันมามองฉันบ้าง พูดกับฉันบ้าง หยอกล้อฉันเล่นบ้าง แต่กลับไม่มีเลยสักครั้ง ฉันไม่ได้รับการตอบสนองกลับมาเลย

ความรู้สึกของฉันรับรู้อยู่ว่าแม่ยุ่งและวุ่นวายอยู่กับการทำมาหากินตัวเป็นเกลียว ซึ่งสมัยนั้นก็คือ อาชีพทำน้ำตาลมะพร้าว วันๆแม่ก็จะอยู่หน้าเตาเคี่ยวน้ำตาล ไม่มีเวลาหันมาดูฉันเลยแม้แต่น้อย ซึ่งก็ไม่เป็นไรดูเหมือนฉันจะไม่ได้รู้สึกน้อยใจอะไรนัก เมื่อฉันแสดงปฏิกิริยาเรียกร้องความสนใจแล้วแม่ไม่หันกลับมา ฉันก็หมดความพยายามไปเอง คือ จะเงียบและสำรวจสิ่งรอบข้างแทน สิ่งนี้เป็นสิ่งเดียวที่ฉันทำได้ และทำให้ฉันรู้สึกว่าชีวิตในช่วงวัยเบบี๋ยังมีอะไรที่น่าดู น่าสนใจ

วัยเด็กกับสัมผัสที่ 6


IMG_4538 copy

เคยได้ยินได้ฟังพ่อแม่พูดด้วยความกังวลอยู่เสมอว่าฉันเป็นเด็กเงียบ ไม่ค่อยพูด ไม่ค่อยจา ไม่ร่าเริงแจ่มใส ไม่ค่อยแสดงความรู้สึกอะไรออกมา ถูกจับนั่งอยู่ตรงไหนก็นั่งนิ่งๆอยู่ตรงนั้นได้นานแสนนาน นั่งมองคนนั้นคนโน้นคนนี้เดินไปเดินมา หรือทำงานวุ่นวายอยู่ตรงหน้า ซึ่งสมัยนั้นที่บ้านทำน้ำตาลมะพร้าว ในบ้านจึงมีเตาไฟเคี่ยวน้ำตาลที่ก่อเป็นปล่องสี่เหลี่ยมเป็นแถวยาวๆ

พ่อแม่และพี่ๆที่โตจนทำงานช่วยที่บ้านได้แล้วก็วุ่นวายอยู่กับการเคี่ยวน้ำตาล เทน้ำตาลมะพร้าวจากกระบอกไม้ไผ่ใส่กะทะเคี่ยวบนเตาไฟ ฉันก็อยู่ตรงแถวเตาไฟ แต่ดูเหมือนทุกคนจะไม่สนใจฉัน จับฉันนั่งตรงไหนก็ปล่อยไว้ตรงนั้นเรียกได้ว่าพ่อแม่อาจมองว่าฉันเลี้ยงง่าย เพราะไม่ซุกซน ไม่ค่อยคืบคลานไปไหนต่อไหนเหมือนเด็กอื่นๆ เหมือนฉันปราศจากความอยากรู้อยากเห็น

ความทรงจำในวัยเยาว์

16ความทรงจำวัยเด็ก
ฉันมีความทรงจำอยู่ในจิตใต้สำนึกมากมาย และจดจำเป็นภาพของความรู้สึก ไม่ว่าจะรู้สึกดีใจ เสียใจ ตื่นเต้น โกรธ หรืออื่นๆ ล้วนเป็นแรงผลักให้สมองฉันทำงานได้ตั้งแต่ลืมตาขึ้นมาดูโลก มีภาพความทรงจำอยู่ภาพหนึ่งที่ยังคงติดตา ติดใจ และติดอยู่ในความรู้สึก นั่นคือ ยามเป็นเด็กเล็กตัวน้อยๆที่ไม่สบาย แน่นอนว่าต้องร้องไห้โยเย งอแงอย่างหนัก จำได้ว่าตอนนั้นอยู่ในบ้านไม้ใต้ถุนเตี้ย มองรอบตัวคือความมืดสลัวของยามค่ำคืน ความรู้สึกบอกกับตัวเองว่าฉันกลัวตอนกลางคืน กลัวปลายเท้าที่โล่งว่างจะถูกใครจับดึง ซึ่งคำว่าใคร คือ ไม่ใช่คน ฉันรับรู้ได้ถึงความกังวลของคนเป็นแม่ ที่ต้องหาหยูกยามาป้อนให้ ในตอนนั้นจำได้ถึงรสยาที่ฝาดเปรี้ยว แต่ไม่ขม เรียกกันว่ายาเม็ดสีชมพู บอกได้แลยว่าในตัวฉันมีแต่ยาเม็ดสีชมพู ไม่สบายทีไรแม่ก็ละลายยาเม็ดสีชมพูครึ่งเม็ด ใส่ลงในช้อน บดๆให้ละเอียด แล้วเติมน้ำทีละนิด จนยาละลายเป็นเนื้อเดียวกับน้ำ แล้วแม่ก็ป้อนให้ฉันกิน ฉันจำไม่ได้หรอกว่าเป็นเด็กกินยายากหรือกินยาง่าย เพราะความทรงจำในส่วนของยาไม่มี จึงเดาเอาว่าไม่น่าจะมีปัญหาเรื่องกินยา และไม่ฝังใจเรื่องกินยา จิตใต้สำนึกจึงไม่เก็บเรื่องนี้ไว้ในความทรงจำ

IMG_20151012_035329 copy
รูปถ่ายสมัยเป็นเด็กเล็ก แต่เรื่องที่เล่าย้อนวัยไปมากกว่านี้ นั่นคือ วัยทารก ประมาณ 6-12 เดือน

เรื่องที่กลับอยู่ในความทรงจำอันแสนนานของฉันกลับกลายเป็นเรื่องน่ากลัว ฉันเคยได้ยินผู้ใหญ่ชอบพูดปลอบเด็กว่าขวัญเอยขวัญมา จึงคิดว่าเด็กทุกคนมีขวัญติดตัวมาตั้งแต่เกิด แน่นอนเด็กทุกคนเกิดมาย่อมมีความรู้สึกตะหนกตกใจที่ต้องออกมาสู่โลกภายนอก ที่ไม่ใช่ในท้องอุ่นๆของแม่ที่มีแต่ความอบอุ่นในใจ แต่กลับกลายเป็นความว่างเปล่าของอากาศนอกท้องแม่ มันเย็นๆ โล่งๆ ว่างๆ

กำเนิดท้องฟ้าสีเทา

การถือกำเนิดออกมาสู่โลกภายนอกของฉัน ถือเป็นการเดินทางครั้งแรกบนจิตใต้สำนึกที่รับรู้ได้ถึงความรู้สึกอันตื่นตระหนก หวาดกลัว มันเป็นการเดินทางออกจากความมืดอันเงียบงัน ไปสู่ความสว่างอันสับสนและสียงดังน่าเสียขวัญ เพราะมันไม่อบอุ่นคุ้นเคยเหมือนในท้องแม่ ตลอดระยะเวลาของการลืมตาดูโลกของช่วงวัยเบบี๋ ไม่มีใครเชื่อหรอกว่าเด็กตาดำๆ ตัวดำๆคนนี้จะรับรู้อะไรได้มากไปกว่ากินอยู่หลับนอนอุตุอยู่ในเปลทั้งวัน จะไปจดจำอะไรได้ จะมีก็แค่เสียงร้องไห้โยเยเพราะหิว กลัว เหนื่อย ไม่สบายตัวให้คนรอบข้างได้ยินเท่านั้น

IMG_25581207_093923

แต่ความจริงแล้วฉันจดจำได้ ความทรงจำนี้หยั่งรากลงไปถึงจิตใต้สำนึก มันแสดงออกมาเป็นภาพความรู้สึกสีเทาๆเหมือนท้องฟ้าที่ฝนใกล้จะตก แต่ยังไม่ตกสักที มันเต็มไปด้วยความรู้สึกอัดอั้นตันใจเพราะบอกใครไม่ได้ ก็แน่ล่ะเด็กวัยเบบี๋พูดจาสื่อสารอะไรไม่เป็น เป็นแต่ร้องไห้อย่างเดียว จึงไม่มีใครเขาเชื่อเมื่อบอกเล่าถึงความรู้สึกในยามเป็นเด็กเบบี๋ให้ฟัง ตอนนั้นสมองจดจำเป็นภาพความรู้สึกสีเทาๆ เหมือนจะเลือนลางเหมือนกับภาพแห่งความฝัน แต่จิตใต้สำนึกของฉันมันรู้ว่าไม่ใช่ ความรู้สึกอันยิ่งใหญ่ ที่ซ่อนอยู่ในร่างกระจ้อยร่อยของเด็กวัยแบเบาะ เป็นช่วงวัยที่ลืมตาออกมาดูโลกได้ไม่ถึงขวบ นั่นคือ ช่วงอายุราวๆ 6-7 เดือน มันฟังดูน่าเหลือเชื่อใช่ไหมว่าเด็กตัวแค่นี้ สมองจะไปจดจำแล้วชี้จำเฉพาะเจาะจงช่วงวัยได้อย่างไร