กำเนิดท้องฟ้าสีเทา

เด็กชายที่ได้ชื่อว่าเป็นพี่ชายคนรองนั่งกัดแทะกระท้อนอย่างสบายใจที่สุด ความรู้สึกที่มองเห็นภาพตอนนั้น คือ อยากกินกระท้อนบ้าง อยากกินมากที่สุดในความรู้สึกเท่าที่จดจำได้แม่นยำมาจนถึงทุกวันนี้ อยากจะรู้ว่ารสชาติมันเป็นอย่างไร สายตาของฉันที่อยู่ในร่างอันกระจ้อยร่อยนั้นจับจ้องมองพี่ชายคนนี้เขม็ง ไม่สนใจมองสิ่งอื่นใดเลยเรียกได้ว่าจ้องแทบไม่กระพริบตา และเกิดภาพของความรู้สึกในใจอันแรงกล้า นั่นคือ มีความหวัง หวังที่จะให้พี่ชายคนนี้หันมามองตัวของฉันบ้าง อยากจะให้เขาได้รับรู้ว่ามีเด็กคนหนึ่งมองอยู่ด้วยความอยากจะชิมรสชาติของกระท้อน

IMG_25581024_172850

แต่จนแล้วจนรอดเขาก็ไม่หันมามอง ยังคงก้มหน้าก้มตากัดแทะกระท้อนด้วยความเอร็ดอร่อย และเชื่อไหมฉันรับรู้อยู่แก่ใจตัวเองได้แล้วว่าฉันกัดแทะอย่างเขาไม่ได้ เพราะฉันไม่มีฟัน ฟันยังไม่ขึ้นเลยสักซี่เดียว แต่กำลังจะขึ้น เพราะฉะนั้นจึงย่อมต้องมีอาการอยากจะขบ กัด แทะ ทุกสิ่งที่อยู่รอบข้าง และโดยเฉพาะของกินอะไรก็ตามที่กินได้ และถึงแม้ตัวเองจะรับรู้ได้ว่ากินอะไรไม่ได้ เคี้ยวอะไรไม่ได้ เพราะยังไม่มีฟัน แต่ฉันก็ยังปรารถนาที่จะได้ชิม อยากจะได้แค่ลิ้มรสชาติว่ามันเป็นอย่างไร เพียงแค่นั้นเองที่ฉันต้องการ แล้วก็รู้ว่าเด็กๆวัยเบบี๋ทุกคนเป็นอย่างนี้

Advertisements

ใส่ความเห็น

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s