กำเนิดท้องฟ้าสีเทา

เมื่อฉันโตขึ้นมาแล้วได้มีโอกาสมองเห็นเด็กตัวเล็กตัวน้อยที่อยู่ในอ้อมกอดพ่อแม่หรืออ้อมกอดใครๆ ไม่แปลกใจเลยที่ฉันจะเข้าใจความรู้สึกของเด็กๆ ที่มักจะจับจ้องมองมาอย่างกระหายใคร่รู้ กระหายใคร่ชิม กระหายใคร่ลิ้มรสเมื่อผู้ใหญ่อย่างเรา หรือเด็กที่โตกว่ากำลังกินอะไรบางอย่างให้เขามองเห็นอยู่ตรงหน้า จะว่าไปแล้วประสาทสัมผัสทั้ง 5 ซึ่งมีเรื่องของการรับรู้รสชาติของเด็กนั้นทำงานได้แล้ว จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่เด็กจะสามารถรับรู้รสชาติของอาหารได้แล้ว และไม่ใช่เรื่องยากลำบากอะไรเลยที่พ่อแม่หรือผู้ใหญ่รอบข้างควรจะให้เด็กได้ชิมสักนิด เพื่อตอบสนองความอยากรู้อยากเห็นของเด็กๆ เพราะถ้าไม่ได้ตอบสนองพวกเขาอย่างที่พวกเขารู้สึกและต้องการได้อย่างนี้แล้ว

เชื่อไหม…เด็กก็มีหัวใจ มีความรู้สึกจดจำ ย่อมต้องมีความรู้สึกผิดหวัง ไม่เข้าใจ และความรู้สึกเหล่านี้มันจะฝังแน่นอยู่ในความทรงจำเมื่อครั้งยังเยาว์วัยได้อย่างชนิดที่เรียกว่าพ่อแม่ และคนรอบข้างนึกไปไม่ถึง อย่างฉันนี่ไง….ผิดหวัง แล้วก็ไม่นึกว่าตัวเองจะจำความรู้สึกผิดหวังแบบนี้มาได้จนถึงทุกวันนี้ เพราะฉะนั้นอย่านึกว่าเด็กตัวกระจ้อยจะไม่รู้สึกอะไรนะคะ เขารับรู้ได้มากกว่าที่เราคิดค่ะ

IMG_25581024_104743
เป็นภาพทิ้งท้ายในตอนจบ ภาพนี้ถ่ายได้ขณะเดินทางไปมะริด ประเทศพม่าตอนใต้ เด็กตัวน้อยๆคนนี้เติบโตขึ้นมาในร้านอาหาร และแน่นอนว่าย่อมมีช่วงเวลาที่จ้องมองผู้คนที่กำลังกินอยู่เบื้องหน้าอยู่หลายช่วง และฉันก็เชื่อว่าความรู้สึกของเด็กคนนี้ ในบางขณะก็ย่อมมีความรู้สึกอยากจะชิมรสชาติไม่ต่างกันกับฉันเอง
Advertisements

ใส่ความเห็น

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s