ความทรงจำในวัยเยาว์

เด็กก็ย่อมจะเสียขวัญ ซึ่งก็คือความรู้สึกตกใจเป็นธรรมดา ฉันเองก็จำได้ว่ามีช่วงเวลาเสียขวัญที่ไม่ใช่ช่วงคลอดออกมา แต่เป็นช่วงเวลาที่ถัดออกมาจากนั้น นั่นคือ ตอนไม่สบาย ประมาณสัก 6-8 เดือน เคยได้ยินคนพูดว่าเด็กป่วยมักจะพบเห็นอะไรบางอย่างที่ผู้ใหญ่มองไม่เห็น นั่นคือ สิ่งลี้ลับที่อธิบายไม่ได้ ฉันก็คือเด็กเสียขวัญคนหนึ่งที่พบเห็นอะไรต่่อมิอะไรที่มันน่าสะพึงกลัว จึงจำภาพอันน่าเสียขวัญนั้นได้มาจนถึงตอนโต และคิดว่ามันจะยังคงอยู่มาจนถึงปัจจุบัน ฉันนอนอยู่ในมุ้งข้างๆแม่ หลังจากแม่ป้อนยาเสร็จ แม่ก็เอาฉันเข้านอน ลูบหลังกล่อมให้หลับ ฉันก็หลับไปสักพัก

IMG_8503

แต่พอตื่นมาไม่มีแม่อยู่ข้างกายแล้ว แม่ไปไหนไม่รู้ ฉันนอนอยู่คนเดียว และมองเห็นภาพบนหลังมุ้งที่ทำให้ฉันตัวแข็งกระดุกกระดิกตัวไม่ได้ บนหลังมุ้งกลับมีภาพแสงสว่างเจิดจ้าที่ทำให้มองเห็นผู้หญิง 3 คน ห่มผ้าสไบสีเหลือง นุ่งโจงกระเบนสีเขียวๆ พวกเขาเล่นไล่จับกันอย่างสนุกสนานอยู่บนนั้น แน่นอนว่าอยู่เหนือตัวฉันขึ้นไป ฉันจ้องมองพวกเขาอยู่สักพักหนึ่ง ตอนนั้นมีความรู้สึกเหมือนแอบดูพวกเขา และคิดว่าพวกเขาคงจะมองไม่เห็นว่ามีเด็กตัวกระเปี๊ยกคนหนึ่งแอบมองพวกเขาอยู่ แต่ที่ไหนได้พวกเขารู้ตัวว่าฉันมอง และพวกเขาหยุดเล่น หยุดหัวเราะ หยุดส่งเสียงใดๆทั้งสิ้น แต่กลับจ้องมองมาที่ฉัน ซึ่งนอนนิ่งตกตะลึงพึงเพริศด้วยความตื่นตระหนกตกใจ จากที่ตกใจในระดับปานกลาง มันกลับเพิ่มเป็นระดับสูงสุด เพราะพวกเขาเห็นฉันแล้ว

Advertisements

ใส่ความเห็น

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s