วัยเด็กกับสัมผัสที่ 6

เพราะฉันเป็นเด็กนิ่ง ไม่มีใครเข้ามาชวนเล่น ชวนพูดคุย ยิ้มหัวเราะ ทุกคนทำงานกันหมด ฉันจึงนั่งนิ่งๆมองทุกคนทำงานอยู่ตรงหน้า และการนั่งนิ่งๆของฉันทำให้ฉันได้มองเห็นภาพบางอย่าง ตอนนั้นทุกคนยุ่งกันมาก ไม่ได้ยุ่งกับการเคี่ยวน้ำตาลมะพร้าว ซึ่งทำอยู่ทุกวัน แต่ยุ่งอยู่กับการสร้างบ้าน ฉันเป็นเด็กวัยเบบี๋ก็จริง แต่จดจำได้ว่าที่บ้านมีใครบ้าง และจดจำคนที่มาที่บ้านบ่อยๆได้แล้ว มีไม่กี่คนที่เข้าแวะเวียนมาที่เที่ยวบ้าน แต่วันที่มีการสร้างบ้านของฉัน ฉันเห็นพ่อแม่และพี่ๆทุกคนในบ้านที่โตแล้วช่วยกันสร้างบ้าน ตอกตะปู ปูไม้กระดาน มุงหลังคา ปีนขึ้นเสาไปทำโน่นทำนี่ ฉันรู้จักพวกเขาหมดทุกคน แต่มีอยู่ 2-3 คนที่ไม่ใช่ พวกเขาเป็นใครกัน

IMG_1739

มันคือคำถามที่เกิดขึ้นในใจของฉัน ฉันแอบจ้องมองดูพวกเขาด้วยความสงสัยใคร่รู้ พวกเขาไม่ใส่เสื้อ แต่นุ่งโจงกระเบนสีแดง จะเรียกโจงกระเบนก็ไม่เชิง สมัยก่อนที่บ้านเรียกการนุ่งผ้าชนิดนี้ว่า หยักรั้ง ซึ่งเป็นการนุ่งผ้าของพวกผู้ชายที่เอาผ้าขาวม้ามาพันเอว แล้วขมวดผูกผ้าเป็นปมตรงสะดือไม่ให้หลุด จากนั้นเอาชายที่เหลือด้านหน้าทั้งสองชายตลบสอดเข้าระหว่างขา แล้วดึงผ่านเป้าไปทางด้านหลัง จากนั้นเหน็บชายผ้าขาวม้าเข้าหลังเอวไม่ให้หลุด มันเลยเป็นการนุ่งโจงกระเบนแบบสั้นๆ ยกแข้งขาได้ง่าย ไม่มีผ้ามาขัดรุ่ยร่ายให้ดูเกะกะ พวกเขาใส่หยักรั้ง ท่อนบนเปลือย เห็นกล้ามเป็นมัดๆมันๆ คล้ายๆมีเหงื่อออก ใช่แล้ว พวกเขาทั้งหมดยืนเอามือไขว้หลังมองดูพวกเราที่กำลังสร้างบ้านอยู่กลางแสงแดด

Advertisements

ใส่ความเห็น

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s