เดินป่าคาวาอีเจียน อินโดนีเซีย

ไอ้เราก็อยากจะไปคาวาอีเจียนอยู่แล้วตั้งแต่ต้น เลยคำนวณดูราคาแพ็กเกจทัวร์ 2 ล้าน 5 แสน รูเปีย ไม่แพงนี่นา รับได้ จ่ายได้ ไหนๆ ก็มาถึงที่เกาะชวาแล้ว ก็ควรจะจัดไปซะให้หายอยาก จะได้ไม่กลับไปแบบรู้งี้น่าจะไป บลาๆๆๆ ทีหลัง เราตอบโอเค้ ตกลง เราจะซื้อทัวร์คุณ นั่นล่ะ ทุกอย่างก็เดินหน้าอย่างรวดเร็ว ทันใจ คนขับรถจัดมาอย่างไว คนอินโดเขาส่งต่องานกันอย่างรู้กัน

แล้วในที่สุดอิฉันก็ได้เดินทางไปยังรีสอร์ทแห่งหนึ่งที่ทัวร์เขาจัดให้พักค้างคืน 4-5 ชั่วโมง ก่อนจะเดินทางตอนตี 1 ขึ้นคาวาอีเจี้ยน ก็เตรียมไฟ ใส่เสื้อกันหนาวเป็นชุด trekking นอนกันเลย ตื่นขึ้นมาจะได้เด้งตัวเดินทางได้ทันทีไม่ต้อง งุ่มง่ามเปลี่ยนโน่นนี่ให้เสียเวลา ของทุกอย่างอยู่ในเป้ใบเล็ก มือถือ กล้อง พาวเวอร์แบ็งก์ หน้ากากอนามัยเตรียมพร้อม หน้ากากอนามัยเอามาทำไม๊ บางก็บาง เกะกะก็เท่านั้น ก็มันมีเหตุผลอ่ะค่ะ สำหรับการเทรคกิ้งที่นี่ ดินแดนในฝันที่อยากจะไปมาตั้งแต่สมัยวัยรุ่น อิอิ

พอได้เวลา คนขับรถก็มาเคาะประตูห้อง คือ เขาย้ำให้เราสบายใจแล้วว่าจะมาปลุก จะได้ไม่ต้องกังวลว่าจะตื่นไม่ทัน พอเขาเคาะ ก็เด้งตัวขึ้นมาทันที ล้างหน้าล้างตา แปรงฟันอย่างไว แล้วคว้าเป้ออกไปที่ห้องอาหารทันที เขาเตรียมน้ำชาอุ่นๆ ไว้ให้ ก็จัดไปซะ 2 แก้ว เพราะรู้สึกร่างกายชอบ จะได้ไม่เป็นลม หน้ามืด เพราะท้องว่าง หิว ก็เคยมีประสบการณ์ตอนเดินป่าที่ดอยผ้าห่มปก ตอนนั้นก็เดินขึ้นยอดตอนตี 4 คือ เป็นลมค่ะ แบบว่าท้องว่าง แบบว่าเข้าห้องน้ำก่อนหน้านั้นด้วย มันเลยยิ่งว่างไปกันใหญ่ เลยเดินขึ้นแบบหน้ามืด เหงื่อแตกพลั่ก ยังกับคนแก่ยังไงยังงั้น ถึงตอนนี้จะแก่แล้วแต่ก็ไม่ควรจะมีอาการแบบนั้น

เลยดื่มชาแสนอร่อย ที่มีรสหวานน้อยๆ กำลังกินดีมากๆ ชาอินโดอร่อยมากๆ ขอบอก แล้วก็นั่งรถที่เขาเตรียมไว้ให้เดินทางไปยังจุดตั้งต้น จุดรวมพล ที่ทุกคนจะต้องออกเดินเทรกกิ้ง บอกเลยว่าตื่นเต้นมาก ในท่ามกลางความมืดมิด มีแสงไฟจากหัวของนักท่องเที่ยวแต่ละคนวิบๆ วับๆ ดูน่าตื่นตาตื่นใจ ก็เดินตามๆ กันไป มีทั้งฝรั่งหัวแดง มีทั้งคนเอเซียด้วยกันทั้งหญิงทั้งชาย มีทั้งภาษาฝรั่งเศส มีทั้งภาษาอังกฤษ มีทั้งภาษาอะไรต่อมิอะไรที่พวกนักท่องเที่ยวคุยกันโล้งเล้ง สนุกสนานกันดีมาก แต่พอเดินไปสักพัก ก็ได้ยินเสียงหอบ เสียงหัวเราะเบาลงทุกที แน่นอน มันคือ เหนื่อยมากขึ้นเรื่อยๆ ตามระยะทางที่ค่อยสูงชันขึ้นเรื่อยๆ แต่อิฉันก็ไม่ย้อท้อ เดินต่อไปอย่างช้าๆ แต่ไม่ยอมหยุดเลยสักก้าว

ใส่ความเห็น

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s