รินจานี ชื่อนี้ฉันต้องไป

ดังนั้นป้าจึงพยายามก้มหน้าก้มตาเดิน ไม่สนใจใคร แต่ยังไง๊ยังไงความรู้สึกมันก็บอกว่ายังมีคนเดินตามหลังเรามาอีกนะ เหมือนจะปลอบใจว่ายังไงก็มีคนเดินช้าอยู่ ก็นี่มันจะใกล้เที่ยงอยู่แล้วนี่นา ใครๆ เขาก็เดินกลับลงไปจะหมดอยู่แล้วมั้ง ป้าได้ยินเสียงหายใจฝืดฝาดตามหลังมา จากเสียงที่ดังอยู่ไกลๆ ก็ค่อยๆ ตามมาใกล้ๆ

มันทำให้ป้าอดหันไปมองไม่ได้ เป็นชายหนุ่มหน้าตาดี ผิวขาว บอกเลยว่าน่าจะจีน ไม่ก็ฮ่องกง ไม่ก็สิงคโปร์ เขาเดินสามสี่ก้าวแล้วยืนพักนิ่งๆ เหมือนป้า พักกายกับไม้เท้าคู่ชีพ ซึ่งต้องมีกันทุกคน เพราะมันช่วยพยุงตัวได้ดีมากๆ ควรจะมีสักสองอันซ้ายขวา เวลาเดินก็ปักลงบนพื้นลึกๆ แล้วยันตัวเองขึ้นสูงไปทีละน้อย เวลาจะหยุดพักก็ปักค้ำตัวเอง เพื่อไม่ให้ตัวเองไหลลงไปอีก หรืออย่างน้อยก็ค้ำตัวเองไม่ให้มันไหลลงไปมากกว่าที่ตัวเองออกแรงเดินขึ้น จะได้ไม่เสียพลังเดินขึ้นไปเปล่าๆ ปลี้ๆ

ใส่ความเห็น

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s