รินจานี ชื่อนี้ฉันต้องไป

ไกด๊วิ่งไปเอาไฟฉายจากข้างบนจุดกางเต็นท์ลงมาที่ป้าอีกครั้ง ป้าก็ยังจะไปไม้ถึงไหน ไกด๊บอกเอาเป้มานี่เลย จะช่วยแบกให้ ป้าก็ดื้อ ไม่ยอม หนักๆ เข้าก็คิดได้ เราถ่วงเขานี่นา เลยยอมให้ไป แล้วก็ตะเกียกตะกายขึ้นไป คือ ดินตอนนี้ร่วนซุยแล้วอ่ะ รู้สึกนะ มันนิ่มจนรู้สึกได้ว่าแต่ละก้าวมันช้า เฮ้ย นี่มันยังไม่ถึงตอนเดินขึ้นซัมมิตเลยนะเว้ยย ไหง๋มันร่วนๆ ซุยๆ ล่วงหน้ากันเลยแบบนี้ล่ะ มันใช่เหรอ 55555 วู้ย ป้าจิบ้าตาย แต่ก็พยายามสุดใจขาดดิ้น ปีนขึ้นไปข้างบนจุดพักกางเต็นท์จนได้

(รูปลุงกะป้า หน้ายิ้มๆ ยังงี้ เป็นช่วงแรกๆ ของการเดิน ช่วงหลังๆ ไม่ใช่แบบนี้หน้าดูไม่ได้เลยจ้า)

พอขึ้นไปถึงก็ถึงขั้นเดินเป๋เหมือนปูนาขาเก สามีภรรยาที่ร่วมกรุ๊ปแชริ่งมาด้วย พวกเขาทักไฮ เป็นยังไงมั่งน่ะ ป้าก็ยิ้มแห้งๆ โหยๆ เดินป้อแป้ เข้าไปบอกไอเหนื่อยมาก พวกยูเก่งมากเลยจ้าาาาา ในใจก็คิดนี่เค้าคงมาถึงนานแล้วสินะ นั่งกินดินเนอร์กันเสร็จแล้วด้วย เก่งมากเลย ช่างแข็งแกร่ง แข็งแรง ฟิตแอนด์เฟิร์มสุดๆ ดูก็รู้เลยว่าพวกเขาออกกำลังกายกันทุกวัน ถึงได้เดินกันแบบสบายๆ ไม่เหนื่อย ไม่เมื่อย ไม่ไรกันเล้ยยยย

ไกด๊กับลูกหาบทำอาหารไว้คอยท่านานมากแล้ว เขาเอาอาหารไปอุ่นใหม่ ข้างนอกลมแรงมาก อากาศจากที่เคยร้อนสุดขีดตอนกลางวันกลายมาเป็นเย็นจับจิตตอนหัวค่ำ แบบนี้ เผ่นเข้าเต้นเลยสิจ๊ะ  รออะไร กินข้าวกันข้างในเต็นท์นั่นเอง อาหารเข้าทำน่ากินมาก เป็นสปาเก็ตตี้มาม่า โปะไข่ดาว นี่ถ้าไม่เหนื่อยมากแบบนี้ ป้าคงกินหมดทันทีด้วยความหิวโหย แต่เล่นน้ำชาหวานๆ หอมๆ อร่อยๆ ไปแล้วแก้วหนึ่ง เพราะหิวน้ำ เลยกินข้าวได้น้อยลง ไม่น่าอิ่มน้ำเล้ยยยย

ใส่ความเห็น

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s