รินจานี ชื่อนี้ฉันต้องไป

ตอนกลางคืนก็นอนหลับๆตื่นๆ ทั้งที่ก็เหนื่อยแสนเหนื่อยจากการไต่ขึ้นมาถึงจุดกางเต็นท์จุดแรก อาจเพราะใจพะวงว่าจะต้องตื่นแต่มืดแต่ดึกขึ้นซัมมิตก็เลยตื่นเต้นนอนไม่ค่อยหลับ กังวลเรื่องปวดหนักปวดเบา กลัวว่าตอนเดินขึ้นจะปวดหนักจนหาที่ทำธุระกิจไม่ได้ ปวดเบาจะทำอย่างไร วู้ยย กังวลไปสารพัด

ในที่สุดก็ถึงเวลาเดินขึ้นซัมมิตตอนตี 3 บอกเลยว่าเริ่มขึ้นช้ามาก ควรจะขึ้นตอนตี 1 ทั้งที่รู้ว่าเราเดินช้า ไม่ต้องให้ไกด๊เรียกเลย ป้าก็ลุกขึ้นเตรียมตัวอย่างไว ไฟฉายคาดหัว เสื้อกันหนาวใส่รับลมแรงเต็มที่ หมวก ถุงมือ พร้อมสุดสุด แล้วก็เดินตามๆ กันไปอย่างเชื่องช้า ทั้งที่นี่ก็เพิ่งเริ่มจะขึ้นเองนะ เอาแล้วไหมล่ะ เร่งเครื่องไม่ขึ้นเลยอ่ะ คุณป้าสอวอ

ตั้งแต่เดินเทรคกิ้งมาทั้งหมด บอกเลยว่าที่รินจานีเดินยากสุดสุด เพราะทางเดินขึ้นมันเป็นหินทรายร่วนซุย เป็นเม็ดเล็กๆ ที่พร้อมจะไหลลงมาแม้เพียงลมพัด แต่นี่เป็นการเดินขึ้นของคน ต้องออกแรงเดินแบบเต็มพลังกว่าจะได้หนึ่งก้าว แล้วก็ต้องใจหายสุดสุดที่มันไหลลงมาครึ่งก้าว หรือเกือบจะถอยกลับมาที่เดิม ทำให้ต้องเสียพลังงานไปกับการไหลลงมาตลอดการเดินทาง

ใส่ความเห็น

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s