กำเนิดท้องฟ้าสีเทา

การถือกำเนิดออกมาสู่โลกภายนอกของฉัน ถือเป็นการเดินทางครั้งแรกบนจิตใต้สำนึกที่รับรู้ได้ถึงความรู้สึกอันตื่นตระหนก หวาดกลัว มันเป็นการเดินทางออกจากความมืดอันเงียบงัน ไปสู่ความสว่างอันสับสนและสียงดังน่าเสียขวัญ เพราะมันไม่อบอุ่นคุ้นเคยเหมือนในท้องแม่ ตลอดระยะเวลาของการลืมตาดูโลกของช่วงวัยเบบี๋ ไม่มีใครเชื่อหรอกว่าเด็กตาดำๆ ตัวดำๆคนนี้จะรับรู้อะไรได้มากไปกว่ากินอยู่หลับนอนอุตุอยู่ในเปลทั้งวัน จะไปจดจำอะไรได้ จะมีก็แค่เสียงร้องไห้โยเยเพราะหิว กลัว เหนื่อย ไม่สบายตัวให้คนรอบข้างได้ยินเท่านั้น

IMG_25581207_093923

แต่ความจริงแล้วฉันจดจำได้ ความทรงจำนี้หยั่งรากลงไปถึงจิตใต้สำนึก มันแสดงออกมาเป็นภาพความรู้สึกสีเทาๆเหมือนท้องฟ้าที่ฝนใกล้จะตก แต่ยังไม่ตกสักที มันเต็มไปด้วยความรู้สึกอัดอั้นตันใจเพราะบอกใครไม่ได้ ก็แน่ล่ะเด็กวัยเบบี๋พูดจาสื่อสารอะไรไม่เป็น เป็นแต่ร้องไห้อย่างเดียว จึงไม่มีใครเขาเชื่อเมื่อบอกเล่าถึงความรู้สึกในยามเป็นเด็กเบบี๋ให้ฟัง ตอนนั้นสมองจดจำเป็นภาพความรู้สึกสีเทาๆ เหมือนจะเลือนลางเหมือนกับภาพแห่งความฝัน แต่จิตใต้สำนึกของฉันมันรู้ว่าไม่ใช่ ความรู้สึกอันยิ่งใหญ่ ที่ซ่อนอยู่ในร่างกระจ้อยร่อยของเด็กวัยแบเบาะ เป็นช่วงวัยที่ลืมตาออกมาดูโลกได้ไม่ถึงขวบ นั่นคือ ช่วงอายุราวๆ 6-7 เดือน มันฟังดูน่าเหลือเชื่อใช่ไหมว่าเด็กตัวแค่นี้ สมองจะไปจดจำแล้วชี้จำเฉพาะเจาะจงช่วงวัยได้อย่างไร

Advertisements