ความทรงจำในวัยเยาว์

16ความทรงจำวัยเด็ก
ฉันมีความทรงจำอยู่ในจิตใต้สำนึกมากมาย และจดจำเป็นภาพของความรู้สึก ไม่ว่าจะรู้สึกดีใจ เสียใจ ตื่นเต้น โกรธ หรืออื่นๆ ล้วนเป็นแรงผลักให้สมองฉันทำงานได้ตั้งแต่ลืมตาขึ้นมาดูโลก มีภาพความทรงจำอยู่ภาพหนึ่งที่ยังคงติดตา ติดใจ และติดอยู่ในความรู้สึก นั่นคือ ยามเป็นเด็กเล็กตัวน้อยๆที่ไม่สบาย แน่นอนว่าต้องร้องไห้โยเย งอแงอย่างหนัก จำได้ว่าตอนนั้นอยู่ในบ้านไม้ใต้ถุนเตี้ย มองรอบตัวคือความมืดสลัวของยามค่ำคืน ความรู้สึกบอกกับตัวเองว่าฉันกลัวตอนกลางคืน กลัวปลายเท้าที่โล่งว่างจะถูกใครจับดึง ซึ่งคำว่าใคร คือ ไม่ใช่คน ฉันรับรู้ได้ถึงความกังวลของคนเป็นแม่ ที่ต้องหาหยูกยามาป้อนให้ ในตอนนั้นจำได้ถึงรสยาที่ฝาดเปรี้ยว แต่ไม่ขม เรียกกันว่ายาเม็ดสีชมพู บอกได้แลยว่าในตัวฉันมีแต่ยาเม็ดสีชมพู ไม่สบายทีไรแม่ก็ละลายยาเม็ดสีชมพูครึ่งเม็ด ใส่ลงในช้อน บดๆให้ละเอียด แล้วเติมน้ำทีละนิด จนยาละลายเป็นเนื้อเดียวกับน้ำ แล้วแม่ก็ป้อนให้ฉันกิน ฉันจำไม่ได้หรอกว่าเป็นเด็กกินยายากหรือกินยาง่าย เพราะความทรงจำในส่วนของยาไม่มี จึงเดาเอาว่าไม่น่าจะมีปัญหาเรื่องกินยา และไม่ฝังใจเรื่องกินยา จิตใต้สำนึกจึงไม่เก็บเรื่องนี้ไว้ในความทรงจำ

IMG_20151012_035329 copy
รูปถ่ายสมัยเป็นเด็กเล็ก แต่เรื่องที่เล่าย้อนวัยไปมากกว่านี้ นั่นคือ วัยทารก ประมาณ 6-12 เดือน

เรื่องที่กลับอยู่ในความทรงจำอันแสนนานของฉันกลับกลายเป็นเรื่องน่ากลัว ฉันเคยได้ยินผู้ใหญ่ชอบพูดปลอบเด็กว่าขวัญเอยขวัญมา จึงคิดว่าเด็กทุกคนมีขวัญติดตัวมาตั้งแต่เกิด แน่นอนเด็กทุกคนเกิดมาย่อมมีความรู้สึกตะหนกตกใจที่ต้องออกมาสู่โลกภายนอก ที่ไม่ใช่ในท้องอุ่นๆของแม่ที่มีแต่ความอบอุ่นในใจ แต่กลับกลายเป็นความว่างเปล่าของอากาศนอกท้องแม่ มันเย็นๆ โล่งๆ ว่างๆ